W poniedziałek egzamin z analizy, więc postanowiłem zrobić plan nauki na weekend. Co prawda jestem już w połowie jego wykonywania, ale co tam 
Piątek – granica ciągu 
Sobota – pochodne , całka nieoznaczona , wstęp do granic funkcji
Niedziela – granica funkcji , powtórka materiału
Pierwsze podejście się niestety nie powiodło. Widocznie za mało ćwiczyłem…
Oficjalnie dopiero w piątek, ale tak na prawdę to już jutro, bo wszystkie kursy, które nie kończą się egzaminem zaliczyłem. Większość za pierwszym podejściem, co mnie bardzo cieszy. Wyjątkiem jednak była tu okropna geometria wykreślna, do której podchodziłem aż 3 razy! Ale też się udało. Problem sprawiało to, że na wykładach byłem nieobecny, mimo iż na nie chodziłem i nie rozumiałem kompletnie nic. Samemu nie było fizycznej możliwości by się nauczyć, co udowodniłem sobie na drugim podejściu. Uczyłem się wtedy około 4-5 godzin. Mało? Przed trzecim podejściem w 20 minut znajomy wytłumaczył mi (Jasiu, wiszę ci browara 
) na czym polega przenikanie graniastosłupów, brył obrotowych i jak się wykonuje transformację trójkąta przebitego prostą. Później 2 godziny ćwiczyłem sam, rozwiązując po 2 przykłady każdego z zadań i w efekcie udało się zaliczyć .
Do pełni szczęścia brakuje mi już tylko skończonego projektu, którego de facto jeszcze nie zacząłem, a potrzebny mi jest na jutro. Przeraża mnie ogrom pracy jaką muszę w niego włożyć… Ale wykonam go! Po tej deklaracji przecież nie mam innego wyjścia . A po projekcie? SESJA. Pierwsza w życiu, jednak już mnie przeraża… A co na sesji? Analiza, algebra i (o czym dowiedziałem się dzisiaj), ekonomia (wykład), bo nasz kochany wykładowca nie zdążył zrobić kolokwium. Co ciekawe ekonomia wydaje mi się gorsza od obu dziedzin matematyki jakie mam zaszczyt posiadać na sesji. Widziałem testy z poprzednich lat i powiem szczerze, nie widzę różowo piątkowego, pierwszego w życiu egzaminu. Zobaczymy co z tego wyniknie, tymczasem idę jeść pierwszy posiłek dzisiaj i zabieram się za rysowanie…
W poprzednim wpisie wymieniłem czwartkowe kolokwia jakie mnie czekały Obecnie wiem że dwa z nich zaliczyłem. Obecna lista wygląda następująco:
Do tego wszystkiego doszły jeszcze piątkowe kolokwia z analizy i algebry, które sobie odpuściłem, bo nie wpłynęłyby na to czy będę pisał egzamin, czy też nie… No i oczywiście sobotnia, ostatnia poprawka z wykładu z geometrii wykreślnej. Mimo, że sporo się uczyłem uczucia po kole mam mieszane… Raczej bardziej skłaniam się ku temu, że oblałem… Czas pokaże. W poniedziałek socjologia, w piątek ekonomia i z dziwnymi kursami – zapychaczami spokój. Pozostanie na polu walki analiza i algebra. Z tą drugą powinienem sobie poradzić, bo rozumiem niemal cały materiał, kwestia ćwiczeń, natomiast analiza to nie lada wyzwanie…
Tak, już wiem, że technologię informacyjną zaliczyłem! Prawdę mówiąc nie spodziewałem się innego wyniku, ale fakt, że się udało działa w jakiś sposób motywująco. Jutro dość nieciekawy dzień, bowiem czekają mnie aż trzy kolokwia decydujące o zaliczeniu danego kursu. Są to:
Zobaczymy co będzie, jestem dobrej myśli i chciałbym przynajmniej 2 z w/w kolokwiów zaliczyć za pierwszym podejściem.
Wiem, że ten blog z założenia miał traktować o technice i internecie, ewentualnie jakiś spostrzeżeniach dotyczących otaczającego nas świata, ale jak widać ostatnio nie mam wielkiej ochoty na komentowanie wielu wydarzeń. A to za sprawą obecnej sytuacji, w której się znajduję – studia. Nie mogę powiedzieć, że nie mam czasu, bo skłamałbym, ale niestety nie umiem nim gospodarować. Postanowiłem poczytać co nieco o rozwoju osobistym, zakupiłem nawet książkę “Zrobię to Dzisiaj” Bartka Popiela, którą polecam mimo iż sam nie mam na tyle dużej motywacji by skorzystać ze wskazówek weń zawartych. Moim największym problemem jest to, że gapie się bezczynnie w monitor, setki razy przeglądając te same strony, odświeżając co kilka minut celem sprawdzenia, czy czasem nie pojawiła się jakaś aktualizacja. Co ciekawe wcale nie są to serwisy społecznościowe, a raczej informacyjne. Wychodzi więc na to, że jestem głodny wiedzy, ale nie tej co trzeba…
Bartek w swojej książce pisze o tym, że zmiany w życiu należy wprowadzać małymi kroczkami. Po dwóch tygodniach próbowania niestety zrezygnowałem. Blog założony na bloggerze miał mnie motywować. Niestety nikt w ciągu dwóch tygodni tam nie zajrzał, prócz mnie, a na dodatek niewyobrażalna dawka negatywnych emocji po kłótni z najbliższymi sprawiła, że miałem dość wszystkiego. Teraz, gdy moje emocje się w miarę ustatkowały chcę spróbować znowu. Tym razem nie będą to małe kroczki, ale od razu skok na głęboką wodę. Wpływ na tą decyzje miał fakt, że gdy starałem się dochodzić do celu małymi kroczkami, to po dołożeniu kolejnych zadań na następny dzień, te nowe wykonywałem kosztem odkładania starych. Taki stan rzeczy będę chciał za wszelką cenę utrzymać do końca stycznia. Żywię nadzieję, że do tego czasu tak się przyzwyczaję do wykonywania tych czynności, że wykonanie ich nie będzie mi sprawiało kłopotu.
Zacznę od dzisiaj. Od wyszukania odpowiedniego programu do stworzenia listy “to do” oraz przeczytania kilkunastu stron dot. ekologii i ochrony środowiska, to w ramach nauki na kolokwium, które odbędzie się w czwartek. Wszystko tym razem będę opisywał tutaj, przynajmniej nie będę miał wymówki, że nikt nie czytuje bloga
Dzisiaj niecodzienny wpis dotyczący naszej polskiej policji. Do tej pory gardziłem ludźmi głoszącymi hasło CHWDP (czy też HWDP), które jest skrótem obraźliwego zwrotu wobec policji. Nie rozumiałem sensu nazywania funkcjonariuszy mianem mendami, pałami, sukami itp. Niestety ostatnio miałem niemiłą okazję poznania sposobu w jaki pracują i traktują ludzi (poszkodowanych). Padłem ofiarą kradzieży z włamaniem. Pierwsze co mi przyszło do głowy to oczywiście zadzwonienie na 997, niestety przez 15 minut słyszałem jedynie komunikat “Proszę czekać (…)”. Ten sam efekt był gdy dzwoniłem na 112… Gdy już wzrosło mi ciśnienie, a szacunek do policji nieco zmalał udało mi się połączyć z przemiłą panią, która poinformowała mnie, że radiowóz przyjedzie za 4 (sic!) godziny, a ja w tym czasie muszę czekać przy samochodzie (sic!). Drugim wyjściem było pojechanie do najbliższego komisariatu, co z resztą uczyniłem.
Dalej »
Nigdy nie zrozumiem dnia, w którym mój świat przewrócił się do góry nogami i cofnął się o 12 lat wstecz. Kilkanaście dni temu padł mi laptop. Ot się po prostu zawiesił. Niestety po zwisie już nie wstał. Włączał się i po 2-3 sekundach wyłączał… Rozkręciłem całość, przeczyściłem, złożyłem, niestety bez efektu. Sprawdziłem podzespoły i tu pierwsze zaskoczenie: uszkodzona jest płyta główna! Desperacko szukałem w internecie firmy zajmującej się naprawą płyt głównych. Znalazłem! Pełen optymizmu zapakowałem całość i wysłałem do diagnozy. Po 4 dniach od wysłania przyszła wiadomość z serwisu. Niestety fatalna. Wszystko okazało się sprawne, padł “jedynie” bios. Szkoda tylko, że producent nie udostępnia tego biosu jako osobnej części, a zamienniki nie istnieją (wg. serwisu)… Ten laptop to NTT Corrino 617SU. 11-miesięczna maszyna z pozrywanymi plobami… W oficjalnym serwisie zawołali za samą diagnozę problemu(sic!) 350 złotych. Załamany czekam na powrót paczki z laptopem. Pójdzie na części na allegro.
Na domiar złego nieszczęścia chodzą parami. 3 dni po zepsuciu laptopa zdechł internet. Podziękowałem dotychczasowemu dostawcy, jednak na założenie nowego musiałem czekać tydzień… A może te nieszczęścia chodzą trójkami? Tydzień przed awarią laptopa zepsuł się stacjonarny komputer. Diagnoza? Płyta główna…
Archiwum Mini Blog »© 2012 Blog Amasa · Generowane przez WordPress & Green Park 2 przez Cordobo.
Poprawny XHTML 1.0 Transitional | Poprawny CSS 3
