Nieoczekiwanie ten oto blog zdobył PageRank=2 i na Blogvertising.pl dostałem możliwość załapania się na stworzenie wpisu sponsorowanego. Pomyślałem – OK, 17,50zł za wpis, nie ma sprawy. Ale chwilę później zacząłem mieć poważne wątpliwości. Właściwie to zaczęły się one z chwilą, gdy przeczytałem wymagania jakie musi spełniać post, by został zaakceptowany. Są one co najmniej śmieszne. Za nieco ponad 17 złociszy mam umieścić na swoim blogu 5 linków, które będę dożywotnio wisiały w archiwalnym wpisie? No chyba lekka przesada… Ogłaszam wszem i wobec, że na tym oto blogu wpisów sponsorowanych nie będzie, no chyba, że zaproponowana zostanie rozsądna stawka za takowe. A rozsądną stawką dla mnie przy PR=2 dla tego bloga jest 50zł i ani grosza mniej. Oczywiście nie winię za nic Blogvertising.pl, ale ludzi, którzy żerują na naiwności innych. Choć tych naiwnych wiele nie ma, co widać po statystykach na Blogvertising.pl. Na dziś tyle.

O tej grze nie było głośno. Właściwie to nikt nie spodziewał się ciekawego tytułu słysząc, że po raz kolejny pracują nad grą byli pracownicy Blizzarda. Przykładem fatalnej gry nad którą pracowali twórcy Diablo jest chociażby LOKI. Nic, ale to nic kompletnie nie przyciągnęło mnie do tego tytułu. Pograć pograłem, gdy tytuł został dodany do CD Action, ale nie czerpałem z tego ogromnej przyjemności. Po kilku dniach wrzuciłem do szuflady i o niej zapomniałem. Dosyć o LOKI. Kilka tygodni temu przeglądając zagraniczne blogi natknąłem się na pierwszą grę, która będzie posiadała tzw. “Netbook mode” i nad którą pracowali twórcy Diablo i Diablo 2. O zgrozo – pomyślałem – znowu ci byli pracownicy Blizzarda. Za coś ich chyba z firmy wyrzucili nie? Ale skoro od dłuższego czasu poszukuję rozrywki na komputerze stwierdziłem, że nie zaszkodzi spróbować.

Zaniemówiłem z wrażenia

O tak! Tak świetnego hack’n'slash-a nie widziałem od premiery Diablo 2! Mówię poważnie, naprawdę każdemu fanowi serii Diablo polecam grę na umilenie czasu oczekiwania na 3 część. Grafika co prawda nie powala, ale nie jest brzydka. Po za tym ci, co do dzisiaj grają w drugą część Diabła wiedzą, że nie jest ona najważniejsza. Mimo słabej grafiki czary są bardzo efektowne i po prostu śliczne Twórcy Torchlight mają w swoim składzie również Matta Uelmana – kompozytora słynnego utworu Tristram, który nadaje klimatu w Diablo 2. Dzięki niemu klimat został po części przeniesiony do Torchlight i czasem można usłyszeć kilka znajomych nut. Atutem gry są bardzo niskie wymagania sprzętowe: procesor 800 MHz, 512 MB pamięci RAM oraz grafika z 64 MB pamięci. Ale to nie koniec Jak myślicie ile gra kosztuje? 100zł? 120zł? Zaledwie 55 złotych! Piszę zaledwie, ponieważ moim zdaniem spokojnie można było żądać za nią ponad 100 złotych. W Torchlight mamy do wyboru 3 postacie, wybaczcie że nie pamiętam ich pierwotnych nazw, ale są to odpowiedniki barbarzyńcy, łuczniczki oraz maga. Ciekawym dodatkiem jest zwierzątko, które nam towarzyszy i pomaga w walce. Możemy wybrać między kotem, a psem. Kolejnym ciekawym dodatkiem jest możliwość przerzucenia znalezionych przedmiotów do plecaka naszego zwierzaka, a później wysłać je do miasta, by sprzedało złom . Dzięki temu nie musimy co chwile wracać do miasta w celu sprzedaży znalezionych itemów. Poniżej kilka screenów z gry:

EDIT: Cholera, coś te screeny się na siebie nałożyły, postaram się porobić nowe, jak będę grał

Ostatnio z rynku znikęło wiele ciekawych czasopism komputerowych. Wiele się mówi, że to z powodu kryzysu finansowego na świecie. Szkoda, że ten kryzys nie zatrzymał twórców Entera w wypuszczeniu gazety o programach, bo czasopismem lekturę wielkości krzyżówek raczej nazwać nie wypada. Zaciekawiony oczywiście skusiłem się na 1 numer i znalazłem pierwszy fail ze strony Entera.

Jak Enter radzi sobie z kryzysem?

Podstępnie wykorzystując naiwnych ludzi, którzy dostając 50zł opisują programy. W ten sposób rozwiązał się problem płac pracowników. Takich opisów w Enterze więcej jak 20 chyba nie ma, a więc za 1000zł mamy gotową gazetę! Świetny sposób na zwiększenie zysków kosztem niemalże niewolniczej pracy.

Też byłem niewolnikiem

Ja również skusiłem się za marne 50zł napisać opis programu. Skusiłem się, napisałem i zapomniałem o Enterze. Po 2 miesiącach dostaję e-mail, że mój opis programu będzie zamieszczony w 3 numerze miesięcznika. W mailu zawarta była prośba o dane osobowe i numer konta. Oczywiście odpisałem podając te informacje. Po tygodniu dostałem kolejnego maila, że gazeta z moim opisem jest już w kioskach i że za następny opis mogę zgarnąć 100zł, bo się święta zbliżają. Niestety olałem tę wiadomość, bowiem po lekturze 1 numeru nie byłem specjalnie zachwycony. 4 złote na makulaturę nie wydam.

Ciąg dalszy – oszustwo Entera

Minął weekend, kasy za opis nie dostałem pisze do “szanownego” Entera maila z przypomnieniem. Daję im tydzień czasu na wypłątę, bo ileż można czekać? W między czasie dowiaduję się, że mojego opisu nie ma w najnowszym numerze. Mimo to dalej czekam na maila od Entera z jakimiś wyjaśnieniami, przeprosinami za pomyłkę, czy coś. Oczywiście nie dostaję! Bo po co.

Polityka Entera

Napisanie do niewolnika, że o to udało mu się zgarnąć 50zł. Przy okazji publikacja jego opisu. Zachęcenie do wysyłania kolejnych opisów, bo przecież teraz jest za nie 100 złotych! Nie może być! Olanie niewolnika w razie błędu.

Życzenia świąteczne

Drogi Enterze! Życzę ci jak najszybszego upadku, abyś uwolnił swoich niewolników i nie marnował drzew na taką gazetę.

EDIT

Mój opis ciekawego programu jednak się ukazał, w ostatnim numerze magazynu. 50 zł dostałem niemal po miesiącu od otrzymania informacji o zakwalifikowaniu mojego artykułu.

Nie, nie jestem żadnym homofobem. Mam wyrobione zdanie na temat gejów, ale nie będę go wygłaszał publicznie (A może jednak? Wyjdzie w praniu.), bo do gejów jako ludzi nic nie mam, a ich orientacja jest ich sprawą prywatną. Jak zwykle zaczynam trochę nie na temat, ale cóż zrobić… No więc przejdę do tematu głównego. Chodzę po sklepach w poszukiwaniu spodni i koszulki. Nie jestem chudzielcem, ale wszystko co mam w szafie nie ma rozmiaru większego od XL, więc takowego szukam. Znajduję koszulkę, chwilę później spodnie. Ok, czas przymierzyć. W przymierzalni wkładam spodnie.. Wydają się trochę przykrótkie, bo po ich zapięciu i podciągnięciu moje bokserki są zdecydowanie wyżej ułożone na moim ciele… Nieco zniechęcony wkładam koszulkę, która niemalże mnie dusi. Patrzę na rozmiar – no k!@#$ przecież XL, a nie wydaje mi się żebym przytył… Wychodzę z przymierzalni by przejść się w potencjalnie moich ciuchach i przejrzeć w większym lustrze. W tym czasie podchodzi do mnie jakaś tam pani, która doradza klientom.

Jak się pan czuje w nowym stroju? Bo wygląda pan o niebo lepiej!

Mówię jej wtedy, że ciasno, a ona, że tak ma być! A to, że mnie jaja bolą gdy chodzę to też “tak ma być”? A pani ekspedientka do mnie:

Bo pewnie pan nosi bokserki, teraz jest modna obcisła bielizna

A niegejowskich rzeczy to wy nie macie? Pani poleciła mi przymierzyć inne spodnie. W przymierzalni okazało się, owe spodnie krocze mają przy kostkach. Fakt, jądra przy chodzeniu już mnie nie bolały, ale tym razem normalne chodzenie raczej skutkowało glebą. Znów zapytałem panią ekspedientkę tym razem o normalne rzeczy.

Wiem już jakich w jakich ubraniach pan gustuję, ale niestety takie kroje są już rzadko produkowane.

Gdyby to było w jednym sklepie – ok, da się przeżyć, ale podobne sytuacje powtarzały się w każdym innym. Ostatecznie zamiast koszulki kupiłem koszulę, a spodnie sobie darowałem. Cała moda skupia się teraz wokół gejów, bo przynajmniej mi obcisłe koszulki, czy nie sięgające nawet do pasa spodnie się kojarzą jednoznacznie z gejami. A co z normalnymi ludźmi bez zaburzeń seksualnych? Też mam się stać gejem i zacząć pieprzyć kolegów? I udawać że jestem normalny? Może wtedy dzisiejsza moda by mi odpowiadała… No i tak wyszło, że jednak jestem homofobem mimo tego, że we wstępie pisałem inaczej.A ja tylko chciałem się ubrać.

Wczoraj zostałem niemal siłą wyciągnięty do galerii Cuprum w Lubinie. Spędziłem tam prawie 7 godzin, a w sumie z całą rodziną wydaliśmy 1,5k złotych. Niby nic ciekawego, bo co może ciekawić człowieka w sezonowych zakupach? Ano okazało się, że od 22:00 jest w owej galerii wyprzedaż. No cóż, zajechaliśmy tam o 15:00 więc nie ma sensu czekać 7 godzin na wyprzedaż… Błąkając się po sklepach zdążyłem kupić skórzaną kurtkę za 399 złotych, plecak za 80 złotych i koszulę za 60 zł. Straciłem na to powiedzmy godzinę, ale wszyscy chyba wiedzą ile czasu w sklepach spędzają kobiety? No więc zanim moja mama i siostra znalazły coś dla siebie minęło 6 godzin (sic!). Na szczęście nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Okazało się bowiem, że niektóre sklepy nocną wyprzedaż rozpoczęły już o 21:00. Tak było w sklepie, w którym kupiłem kurtkę. Z ciekawości poszedłem zobaczyć o ile przeceniony został mój zakup. 20% – hmm, to będzie jakieś 80zł. Trochę podłamany wychodząc ze sklepu przypomniałem sobie o prawach konsumenta. Niewiele się zastanawiając stanąłem w kolejce (przede mną było jakieś 40 (tak, czterdzieści) osób i cierpliwie czekałem na ewentualną możliwość skorzystania z usług pani kasjerki… Nie wiem ile czasu minęło zanim moje miejsce w kolejce zmieniło się do 1, ale ciekawe jest to co zrobiłem później. Z uśmiechem na twarzy powiedziałem, że chcę oddać zakupiony towar. Pani kasjerka przez chwilę nie zareagowała na to jakoś specjalnie i dopiero po zobaczeniu paragonu lekko podirytowana oddała mi 399 zł i zapytała kolejnego klienta standardowym słowem – “proszę?”. Ale prze pani ja nie skończyłem! Teraz chciałbym kupić tą kurtkę No i kupiłem płacąc tym razem 320 złotych.
No dobra przyznam się, nie zrobiłem tak jak wyżej napisałem, ale mógłbym prawda? I pewnie zrobiłbym gdyby nie ta kolejka… Po 6 godzinach sklepowego marszu skutecznie upośledziłem swoje zmysły. W szczególności wzroku i węchu. Miałem dość, więc te 80 zł po prostu olałem.
Oprócz tej wyprzedaży byłem świadkiem jeszcze dwóch ciekawych sytuacji, o których nie mogę nie wspomnieć. Pierwsza z nich to zamyślony człek, wyglądający na biznesmena, który trzykrotnie próbował opuścić galerię przez szybę… Dzięki niemu poprawił mi się humor i udało mi się wykrzesać resztki sił na sklepowe przechadzki.
Druga – o wiele ciekawsza, ale i o wiele bardziej irytująca miała miejsce w CCC. Cena może i czyni u nich cuda, ale personel wręcz przeciwnie. Nadmiernie miła pani ekspedientka stojąca ~20 metrów od wejścia do sklepu na powitaniu wykrzyczała mi “dzień dobry!”. Niby nic strasznego, ot próbuje być uprzejma tak jak jej kazano. Szkoda tylko, że witała mnie o ile dobrze pamiętam 13 razy, a sklep wcale zatłoczony nie był.
Ogólnie Cuprum jest ciekawym miejscem, ale po zwiedzeniu całości trzeba mieć ze 2 dni na odpoczynek…